1 mart 2010. saçımdaki ilk beyaz telle tanıştım. başımın sol dorsal-lateralinde gizlemiş kendisini. yakıştıramamış kendini yirmi yıllık bir tene. oysa rüzgarla uçuşan o siyah tellerin hüküm sürdüğü deli dolu yılların sonuna geldiğimizin işareti o. yeni bir dönemin habercisi. ben büyümekten oldum olası nefret ettim; bir tane beyaz tele pabuç bırakıcak değilim. yaş kemale erince kamil olunmayacağını bilenlerdenim. istedikleri gibi zapt edebilirler başımı. buruş buruş olmuş derimin üzerindeki büyümüş siyah noktaların arasında güneşte parlayabilirler yolun sonuna yaklaştıkça. ama ben asla onlarca yılın getirdiği ağırlığı taşımayacağım üzerimde. en iyi anlaşabildiklerim yine yaramaz oğlan çocukları olucak, yine dalga geçicem büyük görünmeye çalışan kız çocuklarıyla. verdiğim son sigara nefesimde, çektiğim ilk dumanın heyecanı, ürkekliği olacak. kirpiklerim son kez öpüştüğünde bir daha ayrılmamak üzere; kaskatı bedenimi, yüzümdeki o muzip gülümseme ısıtacak. o gülümseme anlatacak, şairane bir ömrün serüvenlerini.