"Kimse kendine şunu soramaz: Ben neden mutsuzum? Soru kendi içinde, her şeyi mahvedebilecek virüsü taşır. Eğer bu soruyu sorarsak, bu bizi neyin mutlu ettiğini bulmak istediğimiz anlamına gelir. Eğer bizi mutlu edecek olan şu anda sahip olduğumuzdan farklıysa o zaman ya bir kere de ya da tümüyle değiştirmeli ya da kendimizi çok daha mutsuz hissederek olduğumuz gibi kalmaya devam etmeliyiz."
bu durumun zilyon tane sebebi var biliyorum. tüm bu sebeplerin çözümünü de biliyorum. ama asıl suç insanın kendisinde. olayların ve durumları şekillendirmek maalesef bizim elimizde ve geçmişe dönüp yaptığımız hataları fark edince bu vicdan azabıyla baş edemiyoruz. bununla baş etmeye çalışırken yine kendi avuçlarımızın içinde olan geleceği kaçırıyoruz.
zamana bırakma kolaycılığına kaçıp kendi hayatımızda ya da kişiliğimizde yapmamız gereken köklü dönüşümleri gerçekleştirmiyoruz. bu dönüşümleri yapmamızı sağlayacak olan heyecan içimizde belirince korkuyoruz ve onu kendi ürettiğimiz karşı fikirlerle sönümlendiriyoruz.
2 haftadır aynı şarkıyı dinliyorum. bir kopuş gerçekleştirmem gerekiyor ve aslında mevcut durumda hiç kimse tarafından da yargılanmam bu kararımdan dolayı. daha önce başarabildiğimi görmüştü insanlar bu sefer niyetimi de dillendirmem gerekiyor.
beni neyin mutsuz ettiğini biliyorum. neyin mutlu edebileceğini kestiriyorum. ama bir adım atmam gerekiyor, hızlı ve ani bir adım. bir anda her bir haltın hallolucağı bir adım.