maiden, türkiyede. 14 yaşımdaydım bu adamlarla tanıştığımda. 2000lerin ortalarında hâlâ seksenlerin kafalarını yaşıyorlardı ama olsun.
ingiliz heavy metaline kattıkları o solukla, heavy metalin tüm dünyada girdiği duraklamasını ve geriye gidişini bitirmişlerdi seksenlerde. bunu birazda önceki on yıldan devraldıkları punk altyapısına borçluydular.
metal müzik tıpkı seksenlerde olduğu gibi 2010lu yıllarda yine bir resesyona girerken, bu işi ileriye taşıycaka gençler çıkana kadar, biz geçeriz kaptan köşküne dediler bu adamlar ve final frontier'ı çıkardılar. iyi de ettiler. birazcık da oryantalisttiler. ama efsaneleri ve fantastizmi çok seven metal türü içerisinde çok ayıp ve absürd bir şey değildi bu.
rock müzik için pink floyd ne ise, iron maiden heavy metal için odur.
en güzel tarafları ise asla metallica üyelerinin başına gelen götleşmeye uğramamalarıdır. adam gibi adamdır bu amcalar.
şimdi türkiyeye geliyorlar. sahne önü 295, normal 148. gitmişken dedemiz alice cooper'ı da görmek şansına erişicez ama. ergenlik dönemlerimizin geyiği abi iron maiden gelse balı boşaltırız o gün. atatürk yıkılır. yollar kapanır. ( bir de izmire ayağımıza getiriyoruz yaşlı başlı adamları) bu lafların heyecanı ve nostaljisiyle o paraları neremizden çıkartıp da vericez biletix'e bilemiyorum. delikasap mecmuasından bir muhabirlik dilensem de, basın kısmından izlesem konseri beleşe getirebilir miyim ki?