küçük insanlar insanlarla, orta çapta insanlar olaylarla, büyük insanlar sistemlerle uğraşırmış. hayatımın hiç bir döneminde uğraşmadım insanlarla. tek derdim küçük insanların yarattığı sistemlerdi. ama dayanamadım şimdi. en hafif tabirle nayloncu dediğim at hırsızı bir gavata ve onun peşinden koşan gerizekalıya bastım küfrü. izin verdim kendime bu gece tek derdim küçük insanlar olacak. şimdi düşünüyorum da uğraşırken boktan pisliklerle, kendim de kirlendim. asalet nerede kaldı. serde efelik vardı da, efeler yapmazlardı ki bunu. ezikler diye dalga geçtiğim ergenler yüzünden küçüldüm. şimdi alice gibi alıp büyüme iksirini kafaya dikme vakti. ben büyüdükçe, aşağıda kalacak vızıltıları, lağım kokuları. temizlenme zamanı. imrenip çamur attıkları dostlarımın yine haklı oldukları çıktı ortaya. özür de borçluyum beraber büyüdüğüm o insanlara. mikrobu attık ya vücuttan. son ergen yazımı da yazdım ya buraya şimdi gerisi kolay.